Powstały 1 stycznia 1929 r. z połączenia wszystkich ówczesnych linii pasażerskich w kraju. Po przyjęciu do IATA (Międzynarodowego Zrzeszenia Przewoźników Powietrznych) światowej organizacji z siedzibą w Montrealu i Genewie, które nadaje dwuznakowy kod liniom lotniczym, otrzymały oznaczenie LO (na przykład Air France posiada oznaczenie AF a Lufthansa LH).

Pierwszym lotniskiem, z którego korzystał LOT było nieistniejące obecnie Lotnisko Mokotowskie, pierwsze na obszarze Warszawy. Funkcjonowało w latach 1910-1939 na terenie obecnego Pola Mokotowskiego (dziś kompleks parkowy niedaleko centrum), na granicy dzielnic Mokotów, Ochota, Śródmieście.

W maju 1910 r. powstały tutaj Warszawskie Linie Lotnicze Awiata, założone przez księcia Stanisława Lubomirskiego, który zorganizował także pierwszą na ziemiach polskich cywilną szkołę pilotów i wytwórnię samolotów. Od 1920 r. odbywały się stąd regularne loty pasażerskie towarzystw Franco Rumaine, Aerolloyd i Aerolot a potem LOT. W 1930 r. ruch lotniczy zaczął się przenosić na Okęcie, Lotnisko Mokotowskie ostatecznie zlikwidowano w 1947 r.

Pierwszymi samolotami LOT był Junkers F 13 i Fokker F.Vlla/1m, w sumie 21 sztuk.

Junkers był niemieckim samolotem pasażerskim o konstrukcji całkowicie metalowej, dolnopłat o sile silnika od 118KW do 420 KW, w Polsce pojawił się już w 1921 r. kiedy przedsiębiorstwo Aero-Tag wypożyczyło 6 maszyn od gdańskiego przedsiębiorstwa i uruchomiło loty na trasie Wolne Miasto Gdańsk – Poznań – Warszawa na czas Targów Poznańskich.

Fokkera zaprojektowano w 1924 r. w holenderskich zakładach o tej samej nazwie, miał bardzo dobre właściwości lotne przy dobrych osiągach, posiadał jeden silnik rzędowy Packard Liberty o mocy 420 KM.

Od 1 kwietnia 1930 r. LOT uruchomił loty międzynarodowe do Bukaresztu z lotniska na Mokotowie, potem rozszerzono zasięg o Ateny, Bejrut i Helsinki. Wkrótce dokupiono nowe maszyny Douglas DC-2, Lockheed L.10A Elektra, Junkers Ju 52/3m, a w latach 1938-1939 Lockheed L14H Super Elektra.

Eksploatowano także pierwsze polskie samoloty jak PWS-24 i PWS-24 bis, skonstruowane prze inżyniera S. Cywińskiego, górnopłaty o konstrukcji mieszanej ze stałym podwoziem.

Linie musiały zawiesić działanie w czasie drugiej wojny światowej